Mijn lieve vriendinnen Claudia en Ester zijn al vanaf hun jeugd beste vriendinnen en ook nog eens vlak bij elkaar jarig. De jongedames werden onlangs allebei vijftig en dat vierden de beide Sarah’s met een mooi feest in een Amstelveense horecagelegenheid. Het thema van het feest was jaren 80. Nou ben ik zelf niet zo goed in verkleedfeestjes, dus ik kwam niet verder dan mijn ouwe Korsakoff-shirt. De tent waar wij elkaar al vanaf de jaren 90 kennen. Andere mensen hadden iets meer hun best gedaan en kwamen bijvoorbeeld verkleed als Ruud Gullit 1988-stylie met dreadlocks en in het oranjeshirt waar Nederland in 1988 het EK in won, als de Bundy’s uit Married With Children, Tante Til uit de familie Knots, Wubbo Ockels, Freddy Mercury, Prince en noem ze allemaal maar op. Het was weer even 1988 die avond.
En natuurlijk werden er dus ook alleen maar hits uit de jaren 80 gedraaid.
En zo stonden we allemaal na een sloot drank keihard de hits van onze generatie mee te brullen op de dansvloer.
“Puuuuuuuuurpleee Rain! Puuuuuuuhuuuuurple raaaaaaaihaaaaaaaaain!”
Wat een topfeest! Je had er bij moeten wezen.
Deze heuglijke en onvergetelijke dag was op zaterdag 11 april 2026.
En toen werd het maandag 13 april. Omdat wij ergens dit jaar naar onze woning beneden in dit pand gaan verhuizen is mijn meisie in alle staten. Dus die gaat dan shoppen voor nieuwe meubelen en dat soort dingen. Nieuwe tafel gekocht. Hartstikke mooi. Ding moest uit Breda komen.
De bel ging. Een niet al te spraakzame en ook niet al te vrolijke meneer stond met zijn busje, met daarin onze tafel. De poten waren los, dus die sleepten we naar binnen.
Maar toen moest het tafelblad nog. De niet al te vrolijke meneer bood aan om mij te helpen om het loodzware blad te tillen. Dat vond ik dan wel weer jofel. Hij achter, ik voor. Maar ineens maakte hij een onhandige beweging en daardoor liet ik, van nature ook al niet gezegend met een natuurlijke handigheid, dat blad uit mijn jatten glippen. En die kletterde bovenop mijn voet. Ik zong even als de Kleine Jodeljongen van Manke Nelis, een nummer die in mijn jeugd ook een hit was.
Ik heb die avond nog gewerkt, met pijn, maar de volgende dag was mijn linker grote teen echt diep paars. En nog pijnlijker. De avond daarna vrij genomen. Ik kon amper lopen. Ja, als Manke Nelis.
De volgende dag met verband om de teen en pijnstillers weer gewerkt.
Daarna ook weer gewoon gewerkt.
En vrijdag had ik weer een feestje, toevallig ook weer van een vriend die vijftig werd. Ook weer een geweldig feest. Helemaal gezellig.
Ook daar weer veel jaren 80 hitjes zoals dat op ouwelullenfeestjes gaat.
Het lopen gaat, met wat pijnstillers al weer beter. Maar die teen is nog steeds paars.
Maar zoals altijd houd ik de humor er altijd maar in.
Dus zong ik op het laatste feestje “Purple teeeeeeen, purple teeeeeeeeeeeeeheeeen!”