Als je bij metrostation Nieuwmarkt het perron opstapt zie je aan de kant van de metro naar de Bijlmer een houten schot waarop staat: Wij blijven hier wonen! Een relikwie van de krakersrellen uit 1975. Een stille getuige van een luidruchtige tijd. De Nieuwmarktbuurt, de Lastage, is altijd een roerige buurt geweest. Mensen uit de Lastage moet je niet zomaar wat vrage! En al helemaal niks opdrage!. Dus toen in 1975 de metro zou worden aangelegd was het plan om de buurt, de oudste buurt van Amsterdam, te slopen. De Wibautstraat zou naar Amerikaans model als een soort snelweg dwars door het historische centrum worden doorgetrokken, met sloop als gevolg. Daar ging de buurt op zijn zachtst gezegd niet mee akkoord. Dat leidde in maart en april van 1975 tot nogal hevige opstanden.
Gelukkig verloren de politieke pennenlikkers het van de buurt. De Lastage bleef de Lastage. Verder nog vrage?
Ik was toen min twee jaar jong, ik bestond nog niet. Mijn vader was als jongeman, gelegerd op basis Kattenburg (waar ik later weer mijn dienstplichtkeuring zou krijgen) getuige van.
Onze onderbuurman was een van de strijders die hielp om de buurt te behouden en hij kraakte het pand waar hij tot de dag tot vandaag nog woont en waar ook zijn dochter is opgegroeid nog woont.
De buurvrouw is een pittige tante. Als ze in jouw team speelt dan heb je een hele goede aan haar. Als je haar als tegenstander hebt: berg je maar.
Gelukkig speelt de buuv in ons team. Ze is gek op Mo en mij en waar we elkaar kunnen helpen doen we dat. Mo is dus ernstig ziek geweest. En dat heeft ze gelukkig overleefd. Maar het gevolg was wel dat Mo er nogal in conditie op achteruit is gegaan. Wij wonen op 5 hoog. Zonder lift. 69 treden. Als je het snel zegt is het niks. Mijn conditie is gelukkig nog dusdanig goed dat ik nog makkelijk snel naar boven vlieg, maar voor Mo is het echt een serieuze opdracht.
Kortom, we moesten een nieuw huis. Iets met beneden. Onze buren van 1 hoog gingen verhuizen. In augustus 2025 al. Wij vragen bij onze woningbouwvereniging Ymere of wij niet naar 1 hoog konden. Nee….. moeilijk en gedoe. Dus wij verder kijken. Woningruil: we waren al rond met iemand die vlakbij het Centraal Station woonde. Hij vond ons huis geweldig en wij die van hem. In mijn hoofd zat ik er al.
Maar toen kreeg onze teamspeler buurvrouw lucht van onze verhuisplannen, zij wil ons als leuke buren niet kwijt en toen begon zij zich er tegenaan te bemoeien. En buuv is een pitbull, die laat niet los voordat ze haar zin heeft. Ze kan soms irritant en bemoeierig zijn, maar ze is echt een strijder. En buuv en vooral wij, hadden de mazzel dat de persoon die over onze zaak ging er niet was en dat ze iemand anders aan de lijn kreeg, de zaak oppikte en die gelijk toezegde!
We konden dus blijven!
Maar ondertussen hadden we ook contact met de gemeente. Wij hebben op meerdere paarden gewed. Mo kreeg medische urgentie. En dat houdt in dat de gemeente ons een huis aan kon bieden. We konden 1 buurt aangeven waar we niet wilden wonen. Makkelijk: De Bijlmer. Gewoon te ver weg van ons werk. Toen kregen we de aanbieding: IJburg.
IJburg! Ik werd lijkbleek. Ik keek als een bang konijn in de ogen van een aanstormende vrachtwagen. Prachtwoning, maar qua bereikbaarheid nog onhandiger naar de binnenstad dan De Bijlmer. En een buurt die ik nog minder leuk vind, ook qua gezelligheid. Mo twijfelde nog, maar ik ben er echt voor gaan liggen. Daar wil ik gewoon niet wonen.
We hebben veel contact met Ymere. Er moet nog een en ander gebeuren aan de woning op 1 hoog. Maar 1 ding is zeker: Wij blijven hier wonen!