Het was 1988, Nederland werd Europees kampioen voetbal, ik was 11 lentes jong en voor zover ik het me kan herinneren heb ik dat prima kunnen zien op TV. Later dat jaar veranderde dat. Ik stond altijd bekend als een uitstekende leerling op school, maar ineens kelderden mijn cijfers drastisch. Reden: ik kon de sommen en de zinnen op het schoolbord niet meer goed lezen. Dat probeerde ik een tijdje te maskeren door ineens twee keer per toets naar het toilet te moeten. Dan kon ik namelijk langs het bord lopen en probeerde ik zoveel mogelijk te onthouden. Dat ging met wisselend succes goed, maar dat hield ik natuurlijk niet lang vol.
Zowel op school, door de mindere resultaten, als thuis, doordat ik steeds dichter bij de TV moest zitten om de ondertiteling te lezen en tuurde viel het op. Mijn maskerade smolt sneller van mijn gezicht dan een Calippo in de Sahara. Ik moest nodig naar de opticien.
Dus daar ging ik, de testuitslag was natuurlijk duidelijk: ik moest aan de bril. Ik heb de tranen uit mijn slechte ogen gejankt. Een bril was voor lulletjes en ouwe mensen. En voor de betweterige Brilsmurf uit de Smurfen. Ik was het allemaal niet, vond ik.
En ik was ijdel. Hopeloos ijdel. En onzeker. Hopeloos onzeker. Want ik had in die zomer van 1988 namelijk ook ontdekt dat ik het andere geslacht toch ook wel heel erg leuk vond. Meisjes bleken toch niet alleen maar stom en vervelend. Je kon er ook leuke dingen mee doen! Ik had die zomer voor het eerst gezoend met het knapste meisje van het zomerkamp waar ik was. Deze nieuwe ontwikkeling had mijn verregaande interesse in meisjes wakker gekust en het smaakte naar meer! Naar veel meer. Dus dan moest ik nu niet ineens een sukkeltje met een bril worden. Dat kon ik er in mijn aanstaande vrouwenjacht absoluut niet bij gebruiken.
Maar ik moest dus wel. Na de vaststelling van mijn sterkte kreeg ik een bril. En ook niet bepaald een mooie. Ik schaamde me dood voor dat ding. Ik nam ‘m me in mijn binnenzak in een brillenkoker en zette ‘m op wanneer nodig. Zodra de les afgelopen was ging die bril direct weer de koker in. Ook al zag ik steeds slechter, ook op straat. Als iemand mij van de overkant van de straat riep dan riep of zwaaide ik maar terug. Vaak geen idee wie het was. Ik kon m’n eigen moeder voorbij lopen op straat.
Er bestaan weinig foto’s van mij met bril. Wel een paar, maar niet veel. Dat ding ging vrijwel altijd af op schoolfoto’s, pasfoto’s of wat voor kiekje ook. Ik HAATTE die bril met hoofdletters. Dus toen ik een jaar of 15 was en mijn eerste geldstromen zich begonnen te ontwikkelen investeerde ik dat als eerste in lenzen. Meiden begonnen ook steeds interessanter te worden, dus ik moest er wel een beetje mooi uitzien om kans te maken op die markt. Dat ging absoluut niet met die bril, vond ik.
Maar als je nooit lenzen hebt gedragen: dan is die dingen indoen echt een uitdaging, op zijn zachtst gezegd. Ik stond in het begin een half uur eerder op om mijn lenzen in mijn ogen te krijgen. Dat was echt een ramp. Zittend aan mijn bureautje. Kloten met spiegeltjes en zo. Tranende ogen. Maar ja, wie mooi wil zijn moet pijn lijden en alles beter dan met die fokking lelijke bril op mijn porem lopen, dus opgeven was geen optie! Na een paar weken had ik de truc door en werd het al snel routine. Heden ten dage verwissel ik in twee seconden een lens op straat als het moet.
Tot op de dag van vandaag heb ik alleen maar contactlenzen gedragen. Ik vind mezelf ook geen brillenhoofd hebben. Ja. Zonnebrillen. Die heb ik altijd geweldig gevonden. Maar een normale bril? Nee. Ik heb vrienden en vriendinnen waarbij ik het gek vind als ze geen bril dragen. Die bril hoort voor mij bij onlosmakelijk hun uiterlijk. En die bril staat ze. Bij mijzelf vind ik het juist raar om mezelf met een bril te zien.
Maar goed, ik ben geen 11 meer, ik ben bijna een halve eeuw oud. Met de meisjes is het aardig goedgekomen in mijn leven. Ik merk dat mijn oude ogen ook wat meer rust nodig hebben. Dus lekker thuis of in de buurt wat vaker een bril dragen. En op werk draag ik lekker lenzen.
Gelukkig ben ik allang geen onzeker jongetje of pubertje meer dat zich schaamt voor z’n brilletje. Ik ben alle schaamte al heel lang voorbij. En gelukkig zien de monturen van tegenwoordig er een heel stuk gedistingeerder uit dan in mijn jeugd, dus gisteren heb ik samen met mijn persoonlijke styliste met wie ik ook nog eens samenwoon een mooie stijlvolle bril uitgezocht en die wordt volgende week geleverd. Deze kersverse bijna 50-jarige Brilsmurf heeft z’n meisje immers al lang gevonden.