Afgelopen vrijdagavond de dertiende, dat zal je altijd zien, kregen Mo en ik ineens alarmerend bericht uit Leiden. De vader van Mo lag op de hartbewaking. Niet geheel onverwachts, hij voelde zich al een tijdje niet lekker, maar gelukkig had mijn schoonvader zelf op tijd aan de bel getrokken. Dus zowel mijn vader als de vader van Mo liggen momenteel in het ziekenhuis. Mijn vader hier op de kankerafdeling van het VU in Amsterdam en de vader van Mo in Leiderdorp.
Haar vader is alles voor Mo, dus zij was in alle staten. We konden zaterdag langskomen. We kregen al snel het lumineuze idee om vast die vrijdagavond naar Leiden te gaan. Mo heeft immers de sleutel van zijn appartement in Leiden, dus dan konden we daar slapen en hoefden we de volgende ochtend niet al te vroeg de reis uit Amsterdam te maken. Snel al onze belangrijkste benodigdheden in de tas gegooid en hophop naar Leiden.
Volgende ochtend werden we opgehaald door Peter, de broer van Mo. Op naar het het ziekenhuis. Ofschoon we eigenlijk buiten het bezoekuur kwamen en met een persoon te veel waren knepen de verpleegkundigen een oogje toe. We mochten Piet even zien. Piet bleek gelukkig al weer babbels voor tien te hebben. We hebben een uur zitten ouwehoeren en lachen zoals we hem kennen. Maandag gaat er een pacemaker in en dan is onze 81-jarig eminentie weer het gebruikelijke zonnetje dat hij altijd is.
Mo en ik konden opgelucht en wel weer met de trein terug naar Amsterdam. Schuin achter ons in de coupé zat een jonge vader met zijn dochtertje, een meisje van ongeveer 4 jaar oud, schat ik. Een vrolijke kletskous. En niet op een irritante, schreeuwerige of iets te bijdehante manier zoals sommige kinderen kunnen zijn, maar echt op een grappige manier. Ze had een leuke dialoog met haar vader. We moesten een paar keer om haar glimlachen, want we zaten stiekem mee te luisteren.
Het meisje zei dat ze de zon niet kon zien. Haar vader antwoordde dat de zon zich had verstopt achter de wolken. ‘Oh’, zei het meisje, ‘Ik weet al hoe dat komt. Ik denk dat de zon een beetje verlegen is.’
Ik vond dat zo’n briljante zin! Zo’n mooie taalvondst! Het is bewolkt, dan is de zon dus gewoon een beetje verlegen. Dank je wel klein meisje voor deze prachtzin.
Vandaag ging ik weer naar mijn vader in het VU. Ja, wij zien wat ziekenhuizen. Het herstel gaat goed genoeg om hem waarschijnlijk weer snel naar huis te laten gaan. En schoonvader Piet krijgt z’n pacemaker en dan mag hij de dag daarna ook naar huis. Allemaal goed nieuws! De zon gaat weer schijnen voor de oudjes en voor ons.
Ik liep de tram uit en de zon scheen uitbundig. De zon was op slag niet meer verlegen.