Vroeg of laat gaan we allemaal een keer De Pijp uit. Sinds eergisteren letterlijk tram 3 na 124 jaar trouwe dienst. Tram 3 was altijd de langste lijn van de stad en werd in mooi Amsterdams ‘De Lange Lummel’ genoemd. Ik vond het een handige lijn. Perfecte Oost-West-verbinding, goede overstappunten, ik zal ‘m missen. Veel Amsterdammers zullen die lange gaan missen. Pennenlikkers met te veel macht hebben het helaas voor het zeggen. Om met wijlen Jan Schaeffer te spreken: “Is dit beleid of is hierover nagedacht?” Hoe het ook zij, Lange Lummel is naar de eeuwige remises.
En vorige maand ging in de figuurlijke betekenis van het gezegde ook de kat van een vriend van mij de pijp uit na een lang en gezegend kattenleven.
Mijn gabber belde mij met het slechte nieuws met daarbij de vraag of wij de overgebleven zakjes natvoer wilden hebben. Prima idee, dus meisje en ik bedachten om de koffers die beneden in ons voorraadschuurtje staan mee te nemen om het op te halen, want mijn gabber had nogal een voorraad voor ons en we moesten vanuit het centrum helemaal naar Amsterdam-West. Wij naar beneden. Geen koffers meer. Dat is gek. Hebben we ze toch een keer niet boven neergezet op een gek moment? Ik tegen beter weten in toch kijken. Nee, die koffers stonden niet boven. Ik weer terug. Maar er was nog meer weg constateerde mijn vriendin. Zo’n 240 zakjes kattenvoer, een CD-speler, CD’s, flessen en pakken water voor ons noodpakket en nog wat spullen.
Nou ja, nieuwe zakjes kattenvoer gingen we net ophalen, dus dat waren de kosten niet, maar die koffers die we van Mo haar vader hadden gekregen: dat deed wel even zeer. En dat er vreemde mensen met hun grijpgrage jatten tussen je spullen hebben staan snuffelen: gatverdamme. Het waren kennelijk geen drinkers want de fles wijn hebben ze laten staan. En ook geen lezers, want er stond nog een doos onverkochte boeken van mij! Had die dan meegenomen!
Mijn vriendin en ik zijn bijna een soort hoarders zoals je dat tegenwoordig noemt. Wij hebben altijd van alles veel in huis. Mensen die voor het eerst bij ons langskomen schrikken zich het lazarus van de hoeveelheden wasmiddel, wasverzachter, tandpasta, parfums en shampoos die bij ons in de badkamer staan. Onze vriezer, koelkast en voorraadkasten: ze puilen uit. Maar in tegenstelling tot echte hardcore hoarders maken wij vrijwel alles op. Ik doe elke dag tijdens de ochtendwandeling boodschappen en krijg dan regelmatig verboden opgelegd door de vrouw des huizes. Want als ik een leuke bonusaanbieding zie dan wil ik dat product gelijk in grote hoeveelheden kopen, ook al hebben we daar nog een kast vol van. Dus dan trapt mijn meisie even op de rem.
Kennelijk wisten onze inbrekers ook van onze hoarderigheid. En we waren gewoon zo stom om het schuurtje in hartje Centrum Amsterdam nooit op slot te doen, al jaren niet. Ging altijd goed. Maar dat geeft dit soort sujetten niet het recht om zomaar binnen te lopen en er met onze voorraad vandoor te gaan. Helaas is dat geen goed verhaal voor de verzekering, dus helaas, die spullen zijn we allemaal kwijt. Even baalmoment, maar ook al snel de realisatie dat het niet anders is.
Nieuwe koffers komen er weer aan. Het schuurtje staat inmiddels op slot. En voor onze grijpgrage inbrekers met hun vieze handjes: geniet maar van de spullen waar wij hard voor hebben gewerkt. Hou maar. Stik er voor mijn part in. Ook jullie gaan een keer de pijp uit. En daar zal Amsterdam in tegenstelling tot De Lange Lummel niets aan missen.