Waarom vinden mensen het vaak nodig om te kiezen tussen twee grootheden? In de jeugd van mijn vader was je voor The Beatles of The Rolling Stones. Waarom die keuze? Ik vind ze allebei fantastisch. Trek ik deze door naar mijn eigen muzikale hiphopsmaak: in mijn jeugd moest je een keuze maken of je Eastcoast of Westcoast beter vond. Wat een gelul. Ik ben een groot bewonderaar van KRS ONE uit New York en ik hou van de golvende Westcoastsound van Snoop en Dr Dre.
Borstenman of billenman? Allebei lekker toch?
Daarom ben ik ook zo gek op tapasrestaurants waar ze een hele tafel vol lekkere gerechtjes voor je neerzetten: dan kun je van alles wat proeven. Waarom zou je jezelf beperken?
En zo is het ook met voetballers. Cruijff, Pele en Maradona waren in hun tijd allemaal grootheden. Puntje extra voor Cruijff omdat ie van Ajax kwam, maar niet meer dan dat.
En de twee grootste voetballers van deze tijd zijn, zonder enige discussie Messi en Ronaldo. Daar hoeven we niet moeilijk over te doen. Messi misschien net wat meer aangeboren natuurtalent, Ronaldo meer de atleet die letterlijk echt alles overheeft voor zijn sport.
Twee totaal verschillende voetballers, maar allebei fenomenen.
Ronaldo, ook nog eens gezegend met een fotomodellenuiterlijk en Messi heeft laten we zeggen een wat minder flamboyant uiterlijk.
Ik heb het voorrecht gehad om ze allebei te mogen zien spelen. In hun stadions.
Ronaldo zag ik als eerste. Real Madrid- Ajax. Ik denk in 2011, zo uit mijn hoofd. Mijn vrienden en ik zaten in het majestueuze Estadio Bernabeu, midden in Madrid. Voor de wedstrijd kwamen de jonge Ajax-spelers het veld op. Ze maakten selfies in het stadion. Het leek wel een schoolreisje. Ronaldo zag het vanuit de spelerstunnel grijzend aan, dat zag ik op het grote scherm. Al voor de wedstrijd begonnen was stonden we achter.
Ronaldo zag het ook. ‘Dead Meat, deze kinderen slachten we. Met twee vingers in m’n neus en eentje in m’n hol.’
Je zag het hem denken.
En dat deden ze dan ook. Zoals een oom zijn neefjes eerst wat laat dollen en daarna gewoon achteloos keihard een paar ballen dwars door het net jaagt. En zo ging het ook. Ajax mocht even razen en kreeg wat kleine kansjes. En toen ineens die aanval. Ronaldo zette hem zelf op. Het ging razendsnel. In drie strakke passes vanaf de eigen helft stond Ronaldo in ons strafschopgebied en rondde klinisch af. Als een huurmoordenaar die een klusje snel moest klaren. Boem boem en klaar.
Het werd 3-0. En dat was omdat Real het wel mooi vond zo. Als ze hun best hadden gedaan was het veel erger geweest.
Een jaar later was ik met mijn toenmalige vriendin in Barcelona. Kaartjes kopen voor een gemiddelde competitiewedstrijd was toen niet moeilijk. Er zat gewoon zo’n chagrijnige kettingrokende ouwe Catalaan in een hokje en daar kocht je een kaartje. Klaar. Hapje eten bij een van de vele eettentjes bij metrostation Santa Maria om de hoek: prima.
Mijn ex had niet zo veel met voetballen, maar dit vond ze dan wel tof om eens mee te maken. Voor de rest wist ze niet of er lucht of zand in een bal zit.
Maar hoe weinig ze ook van voetbal en het hele spelletje afwist, ze kwam tijdens de wedstrijd al snel tot een broodnuchtere Amsterdamse analyse en dito vraagstelling.
‘’Wie is die kleine slome eigenlijk die daar loopt? Hij wandelt alleen maar.’’
Tante Poppenkop had het dus over Lionel Messi, die dat seizoen echt in zijn prime was.
Maar ze had het inderdaad goed gezien. Messi wandelt veel. En hij is klein. Dus dat waren juiste constateringen.
‘’Lief, die kleine slome gaat je zo nog verbazen.”
“Nou, ik ben benieuwd. Hij doet geen ene reet.”
‘’Let nou maar op”, zei ik, hopend dat Messi die dag geen kutdag had en dat ik voor lul zou staan.
Gelukkig stelde Messi me niet teleur en stond ik niet voor gek. Hij versnelde die wedstrijd uit het niets drie keer. Boem. Als een vuurpijl was ie dan weg. Hij maakte drie goals die avond. Het werd 4-0. Bij de vierde goal gaf hij de voorzet. Echt een fenomeen om te zien. Zelfs mijn toenmalige was onder de indruk. Je hoeft niet bepaald verstand te hebben van voetbal om te zien hoe goed hij is. Stevie Wonder zou het nog zien.
Ik vond en vind ze dus allebei geweldig. Voetbaliconen van de 21e eeuw.
En nu namen ze afgelopen weekend dus ineens allebei afscheid van hun nationale elftallen. En precies zoals ze als voetballers en als mens zijn: allebei op een totaal andere manier.
Ronaldo kreeg ruzie met de bondscoach en verliet de ploeg stampvoetend via de achterdeur. Messi kreeg een mooie afscheidsinterland, gaf twee voorzetten, joeg een penalty in de kruising en liep onder luid applaus de voordeur weer uit.
Als het een bokswedstrijd zou zijn wint Messi het op punten bij mij. Nipt. En ik hoop dat Ronaldo nog het waardige afscheid krijgt dat hij verdient. Zij zijn allebei the GOAT van hun land. Diepe buiging voor beide heren. Ik ben in elk geval blij dat ik ze allebei live heb mogen zien spelen.