Rodweek 237 Voetbalfashionistas

Toen wij vorige maand op vakantie waren appte onze vaste poezenoppas Nicky mij. Nicky bewaakt ons fort en zorgt voor de poezen als wij op vakantie zijn. Lief meisje van 19 lentes jong die altijd prima voor onze poezen en ons huis zorgt. En mooi voor haar is dat ze dan dichtbij haar favoriete uitgaansgelegenheden zit, dus ze past graag op. Ze vroeg mij of ze een van mijn voetbalshirtjes mocht lenen, want ze had die avond een feestje en het thema was voetbalshirts. Nou, daar heb ik er nogal wat van, dus tuurlijk, ga je gang.

Als zelfverklaard antropoloog van de koude grond bedacht ik me ineens hoe grappig het is dat voetbalshirtjes al een tijdje onderdeel van het straatbeeld zijn geworden. Toen ik opgroeide in de jaren tachtig en begin jaren negentig was dat totaal niet aan de hand. Niet in de grote stad, niet in de kleine stad en niet in de dorpen. Bijna niemand droeg voetbalshirts op straat. Tegenwoordig zie je jongens, meiden, mannen, vrouwen en hun moeders in voetbalshirtjes lopen. In de grote stad, in de kleine stad, in dorpen. Overal.

Voetbalshirts werden ook niet heel erg veel verkocht. En zeker niet in de mate waarin ze nu worden verkocht. Loop nu een willekeurige vintagewinkel binnen en de kans is bijzonder groot dat er een rek met voetbalshirts hangt. Er zijn speciale winkels voor voetbalshirts en elke club heeft een fanshop. In het voormalige Ajax-stadion De Meer was er ook een fanshop. Dat was een soort keet. Daar hingen een paar sjaaltjes, wat vaantjes en wat T-shirts waar dan ‘Ajax’ opstond, al dan niet versierd met een vervaarlijk grommende bulldog erbij. Dat was het wel zo’n beetje. Tegenwoordig zit er een grote Ajax-supermarkt aan de Johan Cruijff Arena vast waar je van wedstrijdshirts, tot lingerie, tot mokken, tot sleutelhangers tot alles maar dan ook alles wat je kunt bedenken van die club kan kopen.

Ik ben een fervent voetbalshirtjesdrager, al een jaar of dertig. Een kennis van mij vindt dat mannen van boven de dertig dat niet meer moeten doen. Die vindt dat je je dan meer naar je leeftijd moet kleden. Ik vind dat onzin. Mocht ik per ongeluk tachtig worden dan loop ik waarschijnlijk nog steeds in m’n korte broek en voetbal- en basketballshirts omdat ik dat gewoon lekker vind zitten. Mensen worden anders oud dan in mijn jeugd. Een ouwe lul van 48 (mijn huidige leeftijd) was meestal ook echt een ouwe lul van 48 om te zien. Als ik wel eens ouwe foto’s zie uit de jaren 80 of begin jaren 90 dan bedenk ik me soms zoiets als: ‘Hey, die man is hier dus tien jaar jonger dan ik nu ben en hij ziet eruit als oude aardrijkskundeleraar. Kijk ‘m dan staan met z’n baard, z’n bruine pantalon, z’n spencer en z’n verschrikkelijke bril.’ Nee, doe mij dan maar m’n korte spijkerbroek en m’n ouwe voetbalshirt. Past beter bij mij.

En doordat voetbalshirts dus in de afgelopen dertig jaar steeds meer een mode-artikel zijn geworden hebben ook steeds meer mensen daar een mening over. Ik verheug me elk jaar tijdens de lente/zomer, zodra de nieuwe shirts van clubs worden gepresenteerd weer op de commentaren op de socials. Voornamelijk mannen die zich ineens als ware fashionistas gaan opwerpen en het hoogste woord hebben over het ontwerp of over de kraagjes. En als er een beetje roze in het shirt is verwerkt is het al gauw ‘een wijvenshirt’ of iets dergelijks. Nee, met 40.000 gozers online als een stel ouwe wijven zitten beppen over het ontwerp van een voetbalshirtje, dat is pas lekker mannelijk!

En weet je wat het is: voetbalshirts zijn bijna per definitie niet heel mooi, wat uitzonderingen daargelaten. Maar soms worden ze mooi omdat er iets bijzonders aan het seizoen kleeft. 1994/1995 Ajax? Totaal niet mooi, maar wel het shirt waarin Ajax de Champions League won, dus zo wordt ie toch mooi. Ik heb ‘het testbeeld’-shirt uit 1989/1990. Monique wil niet eens naast me lopen als ik die aan heb, zo afzichtelijk vindt ze ‘m. Ze heeft ook wel een beetje gelijk. Maar toch is het een van mijn favoriete shirts, want het was het shirtje van het eerste Ajaxkampioenschap dat ik echt bewust vierde.

Nicky had keuzestress voor haar voetbalshirtfeestje. Ik heb er namelijk nogal wat. Maar ze kwam er toch uit.  Het prachtige Arsenal-shirt uit 2006, het laatste seizoen dat Arsenal op Highbury speelde. Ik heb het shirt destijds ook daar gekocht. Nicky is een meisje met smaak, ik denk dat ze het coolste shirt van de avond droeg. Zeg ik als voetbalfashionista.