Eigenlijk maak ik Koningsdag maar eens in de zoveel jaar als bezoeker echt mee. Ik ben meestal aan het werk. Op Koningsnacht, op Koningsdag zelf of allebei de dagen. Prima. Ik heb nooit zoveel met dat soort feestdagen. Mij te druk en te veel moeimakers op het verjaardagsfeestje van onze bestbetaalde uitkeringstrekker.
Dit jaar moest ik alleen op Koningsnacht werken in mijn kroeg op de Prinsengracht. Koningsdag was ik vrij. En mijn meisie ook. Koningsnacht was druk bij ons, maar ik heb lekker gewerkt. En ik verdien nou eenmaal liever minimaal 200 euro dan dat ik er 100 uitgeef. Als je er toch niks aan vindt dan kun je er maar beter aan verdienen, toch?
Koningsdag vrij dus. Een vriend van ons had een leuk idee: Sophie Straat kijken bij Café the Minds de Spuistraat, niet ver van waar wij wonen. Dus wij daar heen, einde middag. Prima geslapen, goed ontbijtje er in en op naar het oranje feestgedruis. Ik had al een een kleine route bedacht: Café Minds in de Spuistraat om Straat te bekijken, even hallo zeggen op het werk bij P96 en dan nog even naar Soundgarden en dan naar huis. Een kort en overzichtelijk rondje. Het zou sowieso geen nachtwerk worden. Dat hadden we al bedacht.
In de Spuistraat stond een punkband te spelen. Jongens die de mosterd overduidelijk bij The Cramps hadden gehaald. Het was leuk, het was goed, maar ik zat zelf niet zo lekker in de wedstrijd. Gewoon nog moe van de nachten daarvoor. Mo zat er ook nog niet lekker in, die had ook hard gewerkt de dagen daarvoor. Sophie Straat zou pas veel later beginnen dan we dachten. Geen zin om daar op te wachten.
We dachten allebei hetzelfde: ‘Zullen we even naar P96 gaan, biertje doen en dan lekker naar huis?’ Great minds think alike.
De drukte tot de Prinsengracht was te doen. Maar dan kom je op de Prinsengracht. Ik was daar al minstens twintig jaar niet geweest op op Koningsdag. En ik wist ineens weer waarom: wat een HEL! Vanaf de Westertoren naar P is ongeveer 200 meter lopen. Maar omdat alles helemaal vaststond leek het wel 200 kilometer.
En toen ging er ook nog een grote gozer vol op mijn geblesseerde voet staan. Kon hij ook niks aan doen, want hij werd ook maar een beetje heen en weer geduwd in de menigte, maar godverdegodgodgodverdegodgloeiendeGodfriedBomans: wat deed dat pijn! Toen had ik het dus echt helemaal gehad. In het zicht van de P zijn we gestrand, het was niet te doen. Via een omweggetje door een wat rustiger stuk van de Jordaan strompelden we weer terug naar huis.
Misschien word ik gewoon te oud voor dit soort dingen, wat een narigheid, hoewel ik er eigenlijk nooit veel aan heb gevonden. Het is gewoon niet zo mijn feestje. Te veel lompe mensen, te veel geschreeuw in je oren, kotsende mensen op straat en veel te lang wachten op je veel te dure drankje. Ook daarom werk ik liever altijd op dat soort dagen. Zelfde met oud en nieuw, Gaypride en dat soort ellende. Laat mij maar gewoon geld verdienen. Ik kuste nog net niet de grond toen ik eindelijk thuis was. Thuis zaten Koning Ouwe en Koningin Dibbes alweer op ons te wachten. In afwachting van een snoepje. En die kregen ze natuurlijk. Met liefde.
Ik schonk een lekker glaasje wijn voor mijn Koningin en mij in, zette het Yathzee-bord neer, legde mijn pijnlijke voet te rusten, gooide gelijk een paar zessen, buiten denderde de massa op beukende muziek door, we lagen 22.00 in bed en ik was lekker thuis in mijn eigen koninkrijk en voelde me de Koningsdag te rijk.