In de jaren negentig van de vorige en het begin van deze eeuw werkte ik bij Ajax als steward. Rod Steward. Behalve bij de thuiswedstrijden werkte ik ook in de frontlinie bij uitwedstrijden. Dat was een stuk spannender dan het werk bij thuiswedstrijden. Dan stonden we nog weleens tussen vechters, vuurwerkgooiers, hekkenhangers en andere olijke snaken in. Omdat Ajax de soldaten van de uitwedstrijden wilde belonen hadden ze een diner voor ons georganiseerd in de kantine van Sportpark de Toekomst, het jeugdcomplex vlakbij het stadion in Zuid Oost. Het werd groots aangekondigd. Onze partners mochten ook mee.
Mijn toenmalige vriendin verheugde zich erop: ‘Laten we maar niet te veel eten vandaag want we gaan eten bij Ajax!’ Om haar schattige doch ietwat naïeve enthousiasme niet meteen ruw in de dop te knakken zei ik maar niet dat dat misschien nog weleens kon tegenvallen. Ajax heeft nooit om zijn gulheid bekend gestaan. En inderdaad, het viel dus tegen. We kregen allemaal keurig afgemeten een bonnetje waar we drie stokjes saté mee konden halen en twee consumptiebonnen per persoon voor een drankje. Als je meer en ander eten of drinken wilde moest je het zelf betalen. Dus daarvoor hadden we de afgelopen jaren onze lijven en ledematen gewaagd: voor drie stokjes saté, een paar stukjes brood en twee bier. Net genoeg om in leven te blijven. Ons lunchpakket dat we bij uitwedstrijden meekregen was nog meer. Ik vertikte het om extra te betalen (zij gierig, dan ik ook gierig) en nadat we onze sateetjes en onze twee drankjes op hadden ging ik weer hongerig met mijn beteuterde vriendin naar huis alwaar we nog flink hebben gesnackt! Ik had haar misschien toch beter moeten voorbereiden op de aankomende teleurstelling.
Welkom bij het personeelsdiner van (toen nog) een Europese topclub.
Een goede kwart eeuw later was ik met mijn gabber bij AFC die al een eeuwigheid op de Zuid-as voetballen. De traditionele vereniging met de ietwat kakkineuze uitstraling van een hockeyclub. Een amateurvoetbalclub waar de chique grandeur van een grote profclub omheen hangt. Mannen in clubkostuums en rijkelijk geparfumeerde dames. De onvermijdelijke Jack van Gelder die al dik 70 jaar lid is krijg je er gratis bij. AFC is Amsterdam-Zuid in het klein. Voor een jongen van de gestampte pot zoals ik is het altijd weer een interessant antropologisch fenomeen.
Mijn goede vriend Maarten is lid van de businessclub en wordt dan eens per jaar uitgenodigd voor een sponsordiner in het clubhuis (AFC heeft geen kantine maar een clubhuis). Hij neemt elk jaar een introducé mee en dit jaar was ik de uitverkorene. Dat was wel even andere koek dan bij Ajax. Keurig gedekte tafels, uitstekende bediening, een prima driegangendiner en op bier en wijn werd niet bezuinigd. Nogal een verschil met het ‘diner’ bij de grote stadsgenoot Ajax.
Het diner was voorafgaand aan de bekerwedstrijd tegen NEC, spreek uit als ‘En-Ee-See’, niet als ‘NEK’, daar zijn ze bijzonder streng op in Nijmegen. Daar kwamen we aan tafel achter omdat wij tussen de notabelen van NEC zaten.
Onze stoeltjes waren voorzien van dubbelsjaals voorzien van de logo’s van AFC en NEC en op de tafel lagen er programmaboekjes en wedstrijdformulieren. NEC, de verrassende nummer vier van de Eredivisie was niet met de sterkste ploeg gekomen maar met veel reserves. Toch wel wat bekende namen. De meest opvallende: Jetro Willems. In een niet al te ver verleden nog Nederlands international, nu een reservespeler van NEC. Toch is die staat van dienst niet het meest opvallende. Jetro’s doopnamen stonden er ook bij. Hij heet voluit Jetro Danovich Sexer Willems. Er zijn meerdere redenen om dat aparte namen te vinden voor iemand die op de Antillen is geboren.
Bij AFC viel op dat de man met de prachtige cultnaam en een verleden bij NEC, Melvin Platje op de bank zat en dat Chedric Seedorf, de broer van Clarence de trainer is.
Vorig seizoen mocht AFC ook in de beker tegen een profclub spelen. Toen vlogen ze er met 0-8 af tegen FC Utrecht. Dat scenario dreigde al snel toen NEC in de derde minuut al op 0-1 kwam. Een als voorzet bedoelde inzet viel ongelukkig via de paal binnen.
Er waren twee vrienden bij ons aangesloten. Een er van is al zijn hele leven NEC-fan, maar woont in Amsterdam. Wel nog steeds met Nijmeegse seizoenskaart. De nogal corpulente nummer 15 van NEC viel me op. Maar dat was dus Jetro Danovich Sexer Willems! Die had dus even een flink jasje aan gedaan! Ik herinnerde me hem van zijn jonge jaren als een snelle opkomende back, maar daar was niet veel meer van over. Maarten en ik hadden diner bij AFC maar onze Jetro waarschijnlijk bij KFC!
AFC kwam goed terug in de wedstrijd, hield NEC lang op 1-1, maar op het einde van de wedstrijd zijn profs conditioneel net iets fitter (Jetro was al gewisseld) en werd het nog 1-3. Met opgeheven hoofd uitgeschakeld.
Maar qua verzorging van het diner won AFC in elk geval ruimschoots van Ajax!