Pissen, poepen en ademen moet je, zo heb ik altijd geleerd. Voor de rest moet je helemaal niks. Dat is niet helemaal waar. Soms moet er wel eens iets in het leven. Of je het nou wel of niet wilt. Zo stond Ajax-trainer Johnny Heitinga afgelopen zondag met frisse tegenzin een verslaggever van sportzender ESPN te woord omdat zij een stuk hadden gepubliceerd waarin volgens Sjonnie onwaarheden in stonden. Voordat het gesprek begon vertelde Sjonnie dat hij de verslaggever alleen maar te woord stond vanwege contractuele verplichtingen, niks meer en niks minder.
Met dat gevoel stond ik vanmorgen ook in het stemhokje bij mijn overburen van het Amsterdamse stadhuis, de Stopera. Ik stem omdat ik vind dat ik dat verplicht ben. Maar dit is de eerste keer in de dertig jaar dat ik mag stemmen en dat ik dat met behoorlijke tegenzin deed. Er is werkelijk geen enkele partij of politicus waar ik nog in geloof na de afgelopen jaren.
Ik zal nooit op de PVV stemmen. Dat heeft verschillende redenen. Ten eerste sta ik niet achter zijn standpunten, ten tweede is de PVV alleen maar Geert Wilders en daarna staan er op zijn kieslijst nog 80 kneuzen die niks kunnen. Als derde moet Wilders in zijn jonge jaren een atletiekkampioen zijn geweest want hij rent altijd weg als het moeilijk wordt. De PVV-boot is niet zeewaardig, ze zijn volstrekt incapabel om aan het roer van het politieke schip te staan. Dat wordt de Titanic. De FvD zijn de clowntjes van het Binnenhof. Thierry Baudet weet zelf ook wel dat hij en zijn rare wappiepartij nooit iets te zeggen krijgen, zelfs al heeft hij nu iemand anders als lijsttrekker aangewezen. Thierry Baudet lacht iedereen uit. Die zit daar voor een prima salaris op het pluche, maakt hier en daar eens een rare opmerking en zegt over dertig jaar dat zijn politieke loopbaan allemaal maar een geintje was, maar dat hij er prima aan heeft verdiend. JA21 met Joost Eerdmans… De man die vaker van politieke partij dan van onderbroek wisselt. Met VVD-kakkers heb ik niks en op een partij die op religie is geschoeid zoals het CDA zal ik nooit stemmen, D66 vind ik net niks en de SP… Ik ben er jaren lid van geweest maar die schreeuwen ook alleen maar een beetje langs de kant.
Op splinterpartijen stem ik ook niet. Wat hebben we aan splinters die maar een of twee zetels hebben? Die hebben niks te zeggen. Maak een flinke kiesdrempel, minimaal vijf zetels zou ik zeggen.
Het Noord-Koreaanse kiesmodel voert wat ver, maar een soort chips-model uit mijn jeugd (paprika, naturel of bolognese) zou wat overzichtelijker zijn, al is dat natuurlijk niet haalbaar. Maar iets minder versplintering zou fijn zijn. Ik dacht even dat ik de zaterdageditie van Het Parool in handen gedrukt kreeg, maar dat was dus het stemformulier met veel te veel partijen erop.
Blijft PvdA/GL zo ongeveer over in mijn politieke spectrum. Maar die Frans Timmermans vertrouw ik ook maar zo ver als ik hem fysiek kan gooien. En als je naar die Timmermans kijkt: dat is niet heel ver. Bij hem heb ik net iets teveel het ‘links lullen, rechts zakkenvullen-gevoel.’ Een klassieke salonsocialist.
Ze hebben er allemaal een puinhoop van gemaakt de laatste twee jaar. En dan dat domme gekibbel en gesneer naar elkaar, het is een beschamende vertoning. Eigenlijk verdient niemand van dit rariteitenkabinet mijn stem. Ik heb ook nog overwogen om blanco te stemmen, dat zou dan voor het eerst in mijn leven zijn, maar ik wist het gewoon echt niet meer. Ik vind het allemaal pannekoeken. Met frisse tegenzin begaf ik me naar de overburen om te stemmen. Tot in het stemhokje getwijfeld. Blanco of toch…. Het is dus toch PvdA/GL geworden, niet de beste maar voor mij de minst slechte keuze. Ik heb niet op salonsocialist Timmermans gestemd, maar ik kleurde het vakje van een vrouw rood. Zij is de nummer vier van de lijst. De dame heet K. Piri. En omdat ik nou eenmaal gek ben op Kip Piri Piri heb ik maar op haar gestemd. Ze kan het niet slechter dan de anderen op de kieslijst doen toch?
De regering van de afgelopen twee jaar was eigenlijk hetzelfde als het Ajax van de afgelopen twee jaar: ze zullen vast hun best doen, maar met zoveel gebrek aan kwaliteit word je nooit een topper.
Morgenochtend maak ik eerst koffie voor meisie, op bed. En daarna ontbijten we met pannekoeken. En dan kijken mijn meisie en ik naar ontelbare nieuwsprogramma’s en dan zien wel weer welke pannekoeken het de komende jaren mogen verprutsen. En maar hopen dat de Kip Piri Piri maar te betalen blijft. Ik reken op je, Kati Piri!