In mijn hoofd ben ik nog altijd ongeveer een jaar of 25 tot hooguit 30. Zo kleed ik me ook nog steeds. De fysieke waarheid blijkt wat weerbarstiger. Die waarheid vertelt me dat ik gewoon een ouwe lul van 49 ben en na een verhuizing en tussendoor gewoon keihard werken in P96 ben ik dan ook totaal gesloopt.
Op papier leek onze verhuizing de makkelijkste ooit te worden, want we verhuizen binnen hetzelfde pand. Van vijf hoog naar één hoog. Dus veel vuilniszakken met kleding, boeken, pannen en andere zooi gewoon over de trap verhuizen, de grootste zooi met een lift naar beneden en via het raam naar binnen. Maar wat op papier staat is niet altijd de werkelijkheid. Pak maar eens een krant.
En omdat we nieuwe kasten en zo hadden gekocht moesten die ook nog in elkaar worden gezet. Aangezien ik geen aangeboren of aangeleerde handigheid bezit (zodra ik een spijker in de muur sta zit Amsterdam zonder stroom) schakelden we hulptroepen in. En die kwamen in grote getale. Soms uit de meest onverwachtse hoek. Soms mensen die ik al jaren niet had gezien of mensen die ik wel eens zie, maar zelden spreek. Maar die boden hun handige handen voor allerhande klusjes wel aan!
En ook mijn collega’s van P96 waren van onschatbare waarde. Ik moest boven nog de laminaatvloer eruit slopen. De boys kwamen. Horecatijgers. Harde werkers! Handige gozers. En die kwamen ook. In een uur of drie hadden we die hele vloer eruit getrokken. Met jonge gozers, allemaal nog zo sterk als een paard. En die sleepten die bende ook zo naar beneden naar de grote hal. Ik hielp natuurlijk mee, maar die gasten waren minstens twee keer zo snel. Die sjeesden die trappen op en af met stapels aan elkaar gebonden laminaat. In een uur of drie was die klus geklaard en heb ik de mannen maar even lekker uit lunchen meegenomen.
Maar die vloer moest ook nog afgevoerd worden. Ik had de gemeente al gebeld waar ik de boel neer kon zetten en dat was al geregeld, maar ik moest het natuurlijk ook nog allemaal buiten zetten. In mijn eentje, ik kon op zondag weinig mensen enthousiast krijgen voor deze klus. Ik zag het lijk al weer drijven in de gracht. Mijn ouwe lijk om precies te zijn.
En toen kwam daar opeens op zondagochtend uit het niets een telefoontje van een kennis die ik praktisch nooit zie of spreek maar die mijn noodkreet op Facebook zag. De kennis toonde zich een ware vriend.
“Rod, goedemorgen, mijn bussie is vandaag leeg, flikkeren we daar dat laminaat in en dan stort ik het voor je af.”
Dat was een geschenk uit de hemel. Een uur later stond ie voor de deur. In een half uur met z’n twee die bus vol geblaft en daar ging ie. Dus die neem ik mee op bierdrinken binnenkort.
Vele handen maken licht werk, en blij dat we veel handige handjes kennen. Al hadden we het soms nog zwaar, maar het had allemaal veel erger gekund. Iedereen die op wat voor manier ook heeft geholpen met onze verhuizing, waarbij we toch ook wel wat dingen hadden onderschat (ook hier bleek de werkelijkheid weerbarstiger): SUPERBEDANKT!!! Eeuwige karmapunten voor jullie en waar ik jullie met wat dan ook kan helpen: ik ben er.
Alle zooi staat beneden in de nieuwe woning. Stapje bij beetje ruimen we op. Als het goed is zitten we er nog een tijdje, dus we gaan niet haasten. Het huis begint steeds meer een thuis te worden, Zoals ze op Kreta zeggen: “Siga-Siga”. Rustig aan.
En over Kreta gesproken: voor mij nog even twee nachtjes beulen in de P96. Mo is al vrij en dan leggen Mo en ik onze ouwe krakkemikkige botten ter ruste op een strandbed in ons geliefde Agia Galini. En dan gaan we even heel erg Siga-Siga doen.