Jonge ouwe lullen
Ofschoon Mo en ik met onze leeftijden van respectievelijk 55 en 49 jaar toch al een zekere senioriteit met ons meedragen behoren we hier in Agia Galini echt tot de jongere garde. Snotneuzen zijn we hier.
Op het moment dat ik dit in een notitieboekje zit op te kliederen zit ik op een terras. Even een wijntje drinken na het boodschappen doen. Mo zit op ons balkon te puzzelen. Ik kijk om me heen en zie wat ik hier boven schreef bevestigd: ik ben van de twaalf mensen die hier nu zitten veruit de jongste. De meeste van deze mensen hadden leeftijdstechnisch gezien mijn ouders kunnen zijn. Ik voel me hier piepjong. Dus mocht je je als veertiger in Nederland ooit een ouwe lul voelen tussen al je jonge collega’s: ga naar Agia Galini!
Maar Mo en ik leven hier wel als twee bejaarden. We doen vrijwel niks, tenzij je Yathzee, trictrac, woordpuzzels spelen, terrashangen en een beetje schrijven als heftige activiteiten ziet. En gisteravond het leed dat Ajax heet bekeken in de kroeg van onze vriend Ioannis die altijd speciaal voor mij Ajax aanzet. Daarna potje yathzee en daarna naar bed. Spannender is het leven hier niet.
Gisteren hadden we zomaar een actieve dag. We gingen midgetgolfen met onze vrienden. Oh nee, wacht, tegenwoordig moet je minigolf zeggen want anders doe je weer aan kleinemensen-shaming of zo. Je moet tegenwoordig op je woorden passen. Mijn god, wat ben ik weer woke vandaag, terwijl ik nog wakker aan het worden ben. Maar enfin, na onze sportieve dag sprongen we eens een zeldzame keer uit de band. We gingen na de minigolf nog even wat drinken met onze vrienden en de wijn bleef maar komen en stromen. Om 2.00 zwalkten we poepeloeres naar ons hotel. Dat overkomt ons nog zelden, maar als je dan een kater hebt dan moet ie het waard geweest zijn. En dat was ie. Een mooie avond met vrienden, veel wijn en goede gesprekken over van alles en soms over niets. En over voetbal. Ook belangrijk.
En dat ouwelullenleven bevalt ons twee keer per jaar twee weken ontzettend goed. Daar komen we ook echt voor. We hebben het in Amsterdam druk genoeg met werk en alles er omheen, dan is het heerlijk om even totaal niets te doen. Ik denk zelfs dat de meeste pensionados die hier komen hier een actievere vakantie dan wij hebben. Die gaan op excursies, dagtripjes maken of bergwandelingen doen. Ons niet gezien.
Wij behoren dus tot de jonkies. Je zult hier dus geen groepen lallende en brallende jongeren zien die shotjes wodka uit elkaars navel slurpen. Geen foute tenten met proppers voor de deur, geen stampende muziek, geen vechtpartijen met dronken kakkerige kopschoppers uit ’t Gooi of om 13.00 ’s middags bezopen Engelse meisjes in de goot: daar hebben ze op Kreta oorden als Chersonissos en Malia voor opgericht. Ver weg van dit ouwelullenparadijs waar Mo en ik tot de minderheid van niet-grijsharigen behoren. Er heerst hier serene rust.
En dat is dus heerlijk. Het is twee keer per jaar een soort van retraite van het drukke stadsleven wat ik nooit zou willen missen. Ik hou van de drukte en de gekte van de grote stad. Een klein dorp lijkt me benauwend om in te wonen. Iedereen kent elkaar. Ik koester de anonimiteit van de grote stad.
Ik zou dus nooit in Agia Galini willen wonen. En de meeste jongeren die hier echt zijn opgegroeid ook niet. Veel van hen trekken zodra ze op eigen benen kunnen staan naar de grote stad. Heraklion of Athene. Daar hebben ze veel meer mogelijkheden. In Agia Galini kunnen ze eigenlijk alleen maar in een bar of een restaurant werken. Veel meer perspectief is er niet. Dus niet alleen de toeristen, maar ook de bevolking vergrijst daar.
En omdat het natuurlijk maar een kleine gemeenschap is van pak ‘m beet 500 inwoners is de liefdesvijver ook behoorlijk klein. Ik zou het niet eens een vijver noemen, eerder een klein regenplasje en zo vaak regent het hier niet. Je moet maar meteen de liefde van je leven tegenkomen als kind of je moet aan een toerist blijven hangen. Zo is mijn Griekse vriend George, geboren en getogen in Galini, ooit aan zijn lieftallige Engelse vrouw Vicky gekomen. Maar dat geluk heeft niet iedereen. En uithuwelijking bestaat hier ook nog steeds. Dan trekt de familie gewoon een man of een vrouw voor je uit de bergen en daar moet je dan mee trouwen.
En als je hier op iemand van hetzelfde geslacht valt is de kans op seks natuurlijk helemaal minimaal: bref (dank aan Lone voor dit synoniem voor kortom), zodra de kinderen hier een jaar of achttien a twintig zijn vliegen ze uit en dat is volkomen logisch.
Het is nu zaterdag 23 mei. Dat weet ik omdat ik dat net zag op de telefoon. Als ik terugkom van het terras is Mo geen millimeter verplaatst. Dat weet ik zeker.
Dan schenk ik ons een wijntje in en dan gaan we yathzeeën in onze zeeën van tijd. Nog 10 dagen genieten als twee jonge ouwe lullen.