Drie dagen geleden voerde mijn dagelijkse wandeling mij langs de Boomslootjes, Nieuwmarktbuurt, Lastage, Amsterdam-Centrum. Op het einde van de Krom Boomsloot zag ik ineens de Casa Rosso staan, het Erotische theater waar ook live sexshows zijn. Dat is gek want de Casa Rosso bevindt zich verderop in de buurt op de Oudezijds Achterburgwal. En waarom was het lieflijke winkeltje aan de overkant ineens getransformeerd tot sexshop?
Heel even was ik op het verkeerde been gezet, maar toen ik dichterbij kwam zag ik dat het een filmset was. Dat zie je natuurlijk aan alle hekken en kabels, nerveus rond rennende regieleiders, hese koormeisjes van een jaar of 23 die voor de productie werken en een goedgevulde cateringtafel. Grappig. Nou is mijn buurt wel vaker het prachtige decor voor films en series, maar meestal ben ik daar wel van op de hoogte. Dit keer dus niet. Dit prachtige verborgen stukje Amsterdam is momenteel het decor voor de nieuwe serie ‘Koning van de Wallen’. En die koning heet ‘Zwarte Joop’ de Vries.
Ik had het er ’s avonds in bed over met Monique. En wat bleek? Ze vroegen met spoed figuranten. Waarom ook niet? We hadden voor donderdag niks in de agenda staan, allebei vrij van werk, en er stond een roestig stuivertje tegenover. Dat is natuurlijk ook leuk meegenomen.
We gaven ons gelijk op voor de donderdag. Binnen een paar minuten hadden we alles ingevuld en niet veel later kregen we al een bevestigingsmail dat we zeer welkom waren.
De volgende dag kregen we aanvullende informatie. Mo werd gevraagd als voorbijganger. 12.00 in de middag aanwezig, beschikbaar tot 23.45, vergoeding 70 euro. Ik werd gevraagd als uitsmijter. Hoe de casting in mij een imposante uitsmijter zag? Geen idee. Ik ben nou niet bepaald groot en gespierd. Ik moest 20.25 aanwezig zijn en tot 23.45 beschikbaar. En mij werd 85 euro in het vooruitzicht gesteld! Ik dacht omdat ik portier was dat ik dan misschien wat tekst zou krijgen of een beetje mocht knokken met een lastige bezoeker of zo. Daarom krijg ik meer, dacht ik.
De serie speelt zich af in de jaren zeventig en tachtig en dus werden we ook volgens de mode van die tijd aangekleed. Mo in een kekke jurk en ik in een broek met wijde pijpen, een druk shirt, een lammy-coat en ouderwetse bordeelsluipers! Geweldig!
Mo stond al de hele dag te blauwbekken. Ik had haar al voorbereid: figuratiewerk is voor 90 of meer procent van de tijd wachten. Dus ze had haar puzzelboekjes meegenomen. En ik kwam dus heel luxe pas om 20.25 aankakken.
Een vriendin die wij kennen uit de kroeg is een van de beste visagistes van Nederland, draait veel filmproducties en tot onze grote vreugde was zij er ook de hele dag. Gezellig, dus Mo kon zich door vertrouwde handen laten stylen. Ik hoefde niet de make up in. Gewoon haren los en stoer kijken. Of ik het een bezwaar vond om te roken in beeld, vroeg een productiemeisje? Nou graag! Ze bood me een nicotinevrije sigaret aan. Die sloeg ik vriendelijk af. Dan rook ik graag mijn eigen sigaretten.
Voor Mo was het de eerste keer dat ze op een filmset stond. Ik had dat in een ver verleden vaker gedaan. Tot in Spanje en Canada aan toe zelfs. Ik gaf haar een leuke tip: let op beroepsfiguranten. Mensen die in elke Nederlandse serie of film wel een keer door het beeld zijn gelopen. Die zijn hilarisch. Die zien zichzelf ook echt als acteurs. Vragen ook of ze op de aftiteling mogen komen. Geven ongevraagd tips aan minder ervaren figuranten en nemen zichzelf en hun klus die voor het grootste gedeelte uit wachten bestaat bijzonder serieus.
In Canada had ik ooit de hoofdrol in een Heineken-commercial. Zoek op You-tube maar eens op ‘The Dutch Tolerancetest.’ Daar hadden we ook zo’n beroepsfigurant die zich overal mee bemoeide, want hij had ooit een kopje koffie geserveerd in LA Law en hij was een keer door het beeld gelopen bij Married with Children. Ging ook de cameramensen vertellen wat ze moesten doen. De regisseur werd gek van hem en kwam naar me toe: ‘Rod, ik word gek van die vent, maar ik heb een plan.’ Toen heeft hij die man urenlang in een string over een parkeerplaats voor de locatie laten fietsen omdat dat een cruciaal shot zou zijn. Daar waren we vanaf. Je begrijpt: natuurlijk kwam dat shot er niet in, die man kreeg gewoon zijn honderd dollar net als alle andere figuranten en we hebben er na afloop smakelijk om gelachen.
Rond 22.15/22.30 was mijn shot dan eindelijk aan de beurt. Boos kijken, rokend bij de deur staan, Zwarte Joop naast ons. Hier en daar wat vaste gasten een handje of een klopje geven en dat was het.
Een nerveus schreeuwende regieleider, productie-assistentes van begin twintig die allemaal in de zelfde Adidas-trainingsbroeken winkel hadden geshopt. Het was er allemaal.
Om 23.45 stipt waren we klaar. Want tot die tijd hadden ze een vergunning.
Ik nam nog een beroepsfigurant die helemaal uit Almelo was gekomen en al een grootse filmsterren-loopbaan voor zich zag nog even mee de kroeg in omdat hij heg noch steg wist hier in de stad. Helemaal naar Amsterdam komen voor een paar roestige stuivertjes en die dan ’s nachts stuk slaan omdat de eerste trein naar Almelo pas om 6.00 gaat: dat nog eens getuigt van ambitie! Hij was ook echt zo’n jongen, een jaar of 25 lentes jong, die zichzelf al helemaal zag doorbreken als grote acteur. Ik hoorde het glimlachend aan, kocht een drankje voor hem, dronk mijn vaasje snel leeg en 5 minuten later was ik weer thuis om nog een potje Yathzee met mijn inmiddels weer opgewarmde meisje te spelen.
Dat hadden we anders ook de hele dag gedaan. Alleen nu kregen we een verhaal cadeau. Het leven bestaat voor mij uit verhalen maken. Als je geen verhalen hebt dan maak je niks mee.
We namen er een glaasje wijn bij, keken even uit het raam naar ons prachtige uitzicht over het Waterlooplein en voelden ons de Koning en de Koningin van de Wallen.
Eén reactie
Superleuk geschreven en wat een ✅ erbij. Ook voor Mo.