Onze vrienden uit België, Chris en Marieke, hebben meestal ongeveer hetzelfde vakantieschema als Mo en ik. Ergens in de lente, rond mei, en ergens in september gaan wij altijd naar Agia Galini. Zo komen we elkaar al een paar jaar tegen. Maar dit jaar waren onze Belgische vrinden verhinderd. Maar er komen jaarlijks meer Belgen naar Galini, alleen deze keer wel opvallend veel. Een flink deel van deze zuiderburen resideren in ons hotel.
Nou houd ik al niet zo van ontbijtzalen in hotels. Ik moet gewoon altijd even rustig de dag inkomen. Het liefst dus zonder al te veel gelul om me heen. Theetje, hotelsappie waar een sinaasappel hooguit heeft naastgelegen, broodje, eitje, kruiswoordpuzzeltje spelen. Niet te veel geouwehoer aan m’n kop. Mo is gelukkig ook zo.
Op de eerste dag zat er een Belgische mevrouw, van een zekere leeftijd, ouder dan wij. Mo en ik zijn met 55 en 49 relatieve jonkies hier. Als je een ranglijst maakt van de leeftijden van de bezoekers hier staan wij in het rechterrijtje. Maar terug naar die mevrouw: die mevrouw praatte zoveel en zo hard dat Mo en ik serieus dachten dat die dame bang was dat haar adem zou stoppen zodra ze stopte met praten. Ze lulde maar door. Haar tafelgenoten hadden weinig te vertellen.
Maar dat was er nog maar eentje. Irritant genoeg, maar het was er maar eentje. Toen ik vanmorgen de ontbijtzaal binnenkwam, Mo zat er al: alsof ik een kippenhok binnenliep! Een zaal vol Belgische mevrouwen op leeftijd die allemaal het hoogste woord wilden hebben. Alleen de dames dus. Hun mannen zaten zwijgzaam hun koffie en hun broodje te nuttigen, maar de madammekes hadden allemaal het hoogste woord. Omdat ze ook allemaal zaten te kwekken gingen ze elkaar overstemmen. Ik dacht dat ik gek werd. Goed, dan moet je moet je ook niet die ochtendhumeurige Hollander willen zijn die het liefst zou roepen dat ze allemaal hun bek moeten houden, want dan had ik maar gewoon in Amsterdam willen blijven. Het is ook hun vakantie.
Ik vind geouwehoer ook niet erg. Ik werk in de horeca. Ik hoor de hele tijd veel geouwehoer om me heen en tegen mij. En die zijn dan ook nog vaak in kennelijke staat. Kan ik allemaal tegen. Want dan ben ik allang wakker en scherp. Maar een zaal vol kwekkende ouwe wijven in de ochtend kan ik gewoon net even niet hebben. Het kan aan mij liggen.
Als ik in de ochtend zo veel zou praten dan zou ik nog voor het middaguur bekaf zijn. Hollandse vrouwen kunnen ook aardig kletsen, maar meestal niet zo vroeg. Is het iets van ouwe Belgische vrouwen? De meeste Hollandse vrouwen waar ik ooit naast wakker ben geworden waren nooit zo praatgraag in de ochtend.
‘Wie praat die gaat’, zeggen we in Amsterdam. Nou, dan waren er hier al wat gesneuveld.
Sowieso verbaas ik me altijd over mensen die zodra ze ’s ochtends hun ogen open doen en dan meteen op standje ‘AAN’ staan. Ik ken er een paar. Soms zelfs nog mannen ook. Van die mensen die ‘PLOINK!’ in ene keer wakker zijn en verhalen te vertellen hebben! Of meteen al de dagplanning willen doornemen. Fok of, laat me even met rust. Ik heb dat nooit begrepen. Ik kan dat niet. Bij mij duurt het doorgaans wel eventjes voordat het lichtje echt goed brandt. In Amsterdam loop ik nadat ik koffie heb gezet voor Mo voor het ontbijt altijd eerst even een rondje door de buurt, regel ontbijt, dan eet ik ontbijt en dan ben ik wel een soort van wakker. Maar dat ben ik.
Gisteren: waren we eindelijk van de kakelende kippen in de ontbijtzaal af: gaat onze Belgische achterbuurvrouw op het balkon achter ons luidkeels een telefoongesprek van een uur voeren met het thuisfront. We hebben het letterlijk kunnen volgen. Het ging niet om essentiële zaken, dus wij dachten dat je dat gesprek ook thuis in België wel weer had kunnen voeren. Waarom moet dat hier en nu en waarom moet iedereen dat kunnen horen? Ik verwonder me dagelijks over mensen en hun gedrag. Een van de redenen dat ik ooit ben gaan schrijven. Uw Amsterdamse antropoloog van dienst.
Maar deze vakantie hebben Mo en ik in elk geval een nieuw woord bedacht, je zou het zelfs de ontdekking van een nieuwe menselijke soort kunnen noemen: Babbelbelgen. Dikke van Dale, leest u mee? En Chris en Marieke: binnenkort efkes gezellig bij babbelen hopelijk! Wel in de middag graag.