Bijna precies 22 jaar geleden, 1 november 2004 werd ik aangenomen bij het MDI, het Meldpunt Discriminatie Internet, voor twee dagen in de week. Mijn oude studievriend Marco waarmee ik Sociaal Juridische Dienstverlening had gestudeerd was daar directeur en ik kon er wel een roestig stuivertje gebruiken naast mijn schamele Melkweg-inkomen. Nou combineerde ik mijn werk bij de Melkweg sowieso altijd al met andere werkzaamheden, maar ik had nu even geen tweede baantje en dit leek me wel leuk. Lekker achter internetracisten jagen!
Nou moet je je niet teveel voorstellen van de grootte van het MDI: we waren met z’n vieren. Als landelijk meldpunt. Dus wij waren de enige vier in Nederland met dat beroep op dat moment.
Ons kantoortje zat in Amsterdam-Oost. Omdat we alle vier verstokte rokers waren mochten we ook gewoon roken op kantoor. Een tevreden roker is geen onruststoker.
Een dag later werd een andere verstokte roker die wel degelijk een onrustoker was een paar straten verderop in Oost vermoord door een maffe religekkie: inderdaad, Theo van Gogh.
Je begrijpt: ik viel gelijk met mijn neus in de boter, of beter gezegd in de stront want de internetriolen stroomden vol met bagger van toetsenbordhelden, dus onze meldingenbox stroomde natuurlijk ook gelijk vol. Nou had ik in de jaren negentig wel stage gelopen bij een Anti-Discriminatie Bureau, maar toen stond internet nog in de peuterschoenen. Dus zonder enige ervaring op het online werkvlak werd ik gelijk in het diepe gegooid. De meldingenbox puilde meer dan uit. Ik kreeg een spoedcursus hoe hiermee om te gaan en kon meteen volle bak aan de slag met het beantwoorden van mails, beoordelen in hoeverre er echt strafbare dingen online werden uitgebraakt of dat het tendentieus was, opruiend maar niet strafbaar. Of dat er soms gewoon helemaal geen sprake was van discrimatie, racisme of zulks. De moderator van fora aanschrijven, sites op de hoogte stellen van strafbare uitingen en in het allerlaatste geval aangifte doen. Het hield ons flink bezig.
En tussendoor waren we ook bezig met alle andere meldingen die we binnenkregen. Dus in ons rookgordijn zaten we met zijn vieren tegen die hele stroom meldingen te roeien, waarvan minstens 80 procent met de Van Gogh-zaak te maken hadden.
Ik heb dat werk uiteindelijk zo’n anderhalf jaar gedaan. Toen had ik het wel weer gehad en daarbij was en is Marco dan wel mijn vriend, maar met die andere twee collega’s had ik op zijn zachtst gezegd een wat stroevere verstandhouding. We lagen elkaar niet. En het salaris was ook nog eens kut. Dus dan kan je veel beter maar lekker in de kroeg gaan staan bedacht ik me. Daar verdiende ik maandelijks aan fooi al meer en dat is geen grap.
En tot op mijn laatste dag, lente 2006 stond de meldingenbox nog steeds vol met Van Gogh-meldingen. Het MDI zoals het toen was bestond bestaat allang niet meer. Het heet nu, zo heb ik net opgezocht meldpunt.onlinediscriminatie.nl.
De fysieke en de online-wereld was in 2004 al niet zo gezellig, maar met het groeien van de socials, de onvrede onder het volk en de steeds meer uitdijende polarisatie denk ik dat ze nu aan vier goedwillende hardwerkende kettingrokers allang niet meer genoeg hebben. Ik hoop wel dat ze hun personeel nu een stuk beter betalen.