Eigenlijk klopt de titel van deze column niet niet helemaal want ik ben alweer in Amsterdam, maar omdat we gisteren een lange reisdag hadden ben ik er niet aan toegekomen om deze column te schrijven. Waar ik een tijdje terug schreef over Agia Galini als het dorp dat, vrij naar het nummer van U2 een dorp is ‘Where the streets have no name’ bleek er ineens iets te zijn veranderd: er zijn ineens wel een aantal straatnaamborden. Niet alle tien de straten, maar toch zeker al drie. Zo heet het straatje bij ons hotel ineens Phaistou Street, iets verderop richting Neos Ikaros heet het Gortinis Street en die grenst dan weer aan Eleftheriou Venzelou Street.
Dat zijn nog eens straatnamen.
Maar tot voor kort waren die bordjes er dus niet. Je bijvoorbeeld woont boven de slager, naast de wasserette of tegenover de bushalte. De bewoners hebben ook geen brievenbussen. Twee of drie keer per week komt de post voor de bewoners met de streekbus uit Tymbaki en dat wordt dan allemaal op naam op een punt verzameld waar de bewoners hun post kunnen ophalen.
Heel wonderlijk voor een stadsbewoner, maar iedereen kent elkaar, dus dit werkt voor ze. Moeten natuurlijk ze wel weten voor welke Giorgos, Kostas, Yannis of Michaelis de post is, maar over het algemeen volstaat het vermelden van voor- en achternaam en Agia Galini om te zorgen dat de post aankomt.
Maar nu ben ik weer terug in mijn stad waar ongeveer 5400 verschillende straten zijn. Hoewel we laat thuis waren en best moe, waren we al redelijk op tijd weer op. Ken je dat dat je zo moe bent dat je niet eens kan slapen? Die had ik dus vannacht. In Galini sliep ik een gat in de dag. Hier in Amsterdam dus nog even niet. Maar dat zal vast goed komen vannacht.
En het is ook weer fijn om terug te zijn. Na anderhalve week in het slaperige vissersdorpje stapte ik op Amsterdam Centraal meteen bijna in een uitsmijter van kots op het perron. En onderweg lopend naar huis zagen we meteen alweer de eerste zwervers, junks, zatlappen en schreeuwende mensen op straat. Opengereten vuilniszakken. Opengebroken prullenbakken. Statiegeldjagers. Patatduiven met rode ogen.
En dat is dan ook wel weer vertrouwd ofzo. Het blijft onze stad.
En vanmorgen tijdens mijn vertrouwde ochtendwandeling zaten de vertrouwde buurt-alcoholisten met hun goedkope blikken bier, Ro en Mar hard aan het werk op het terras bij Orff, de eeuwig chagrijnig kijkende kassadame van de Appie. Er is niks veranderd tijdens onze afwezigheid. Ik houd daar van.
Maar volgend jaar weer lekker naar Galini: ik kijk er nu al weer naar uit. Kijken of ze het stratenplan dan al helemaal hebben afgemaakt.