Toen ik als 21-jarig pikkie in de Melkweg kwam te werken was Sam een van de bedrijfsleiders. Die was al 34 toen. Dat vond ik toen al fossiel oude mensen. Mind you: ik ben nu zelf 49.
Maar dat ging zover dat Sam en ik een jaarlijkse weddenschap hadden. Om 100 gulden, later 50 euro. Wie er elk seizoen hoger eindigde van onze clubs.
Als bedrijfsleider was Sam streng en hard. En hij kon weleens een kort lontje hebben. Niet iedereen kon daar tegen. Ik wel. Ik hou altijd van duidelijkheid. Dan maar even ruzie. Ik kon het heerlijk met hem oneens zijn en dan hadden we echt wel harde woorden. We konden weleens spatten. Zonder wrijving geen glans zeggen we dan maar. Maar altijd met respect. Daarna lulden we het weer uit en gaven we elkaar een knuffel. En buiten de Melkweg heb ik ook veel mooie gesprekken met hem gevoerd. Over het voetbal, leven en van alles. Hij voorzag mij als jonge twintiger soms van wijze raad. En van hem nam ik dat aan. Hij was een soort grote strenge broer voor mij. Ik keek ook wel tegen hem op, hoewel ie klein van stuk was.
Ik ga je missen, ouwe Feyenoorder. Rust zacht kerel en doe de groeten aan de beste die ooit in jullie shirt heeft gespeeld: Johan Cruijff.
Rust zacht, lieve maffe Sam. Sterkte aan de naasten en iedereen die Sam lief had.
