Na een drukke en hectische periode in velerlei opzichten was ik al een paar weken dringend aan vakantie toe. Even niks aan mijn hoofd behalve een lekker glas ijskoude witte wijn en heerlijk eten bij Onar en Babis in Galini. In mijn iets te veel gevulde hoofd van de laatste maanden zat ik er al weken.
Gisteren was het dan zo ver! Op naar ons Griekse paradijs! Vliegen op het onchristelijke tijdstip van 6.30, maar dan weet je ook dat je rond 13.00 ergens lekker op het terras zit met een belletje wijn en een lekkere lunch.
Om 3.45 in de nachttrein naar Schiphol, of zoals ik het altijd noem: Schiphel. Ik Haat vliegvelden, Haat met een hoofdletter inderdaad.
4.00 daar. Peukje roken buiten en hop de bagage erin. Wat kon er misgaan? Nou, alles dus. Ik had even buiten een zakkenroller gerekend. Toen ik onze koffer wilde inchecken kwam ik erachter dat ik gerold was. Portemonnee met bankpas, creditcard en het belangrijkste, mijn ID-card: allemaal weg. Geprobeerd om noodpaspoort aan te vragen, maar ze namen geen genoegen met een foto. Of ik een ID bij me had: nee, daarvoor ben ik hier… Dat is klote, maar die mensen doen ook maar hun werk. Ik heb ook weleens een ambtenarenbaantje gehad waarbij ik niet al te sympathieke mededelingen moest doen, al was ik het wel met ze eens.
Ik kon wel door de grond zakken.
Spoedoverleg met mijn dame. Ga jij maar. Ik volg zo spoedig mogelijk. En zo zat ik om 6.00 weer thuis in Amsterdam en zij onderweg naar Griekenland. Ik kon gelukkig de OV-kaart van mijn meissie meenemen om terug te komen en kreeg wat contanten mee om met spoed een nieuwe ID aan te vragen. Slapen kon ik door al dit gedoe toch niet meer, dus om stipt 9.00 stond ik bij mijn overburen van het Amsterdamse stadhuis De Stopera om met spoed een nieuw paspoort aan te vragen. Dat ging gelukkig soepel. Ook hier weer de overbodige vraag ‘Kunt u zich legitimeren?’
‘Nee, daarvoor ben ik hier, zodat ik dat snel weer kan.’
De vriendelijke dame van het stadsloket begreep mijn verhaal en na wat controlevragen deed ze de aanvraag. Ik moest nog wel nieuwe pasfoto’s regelen. Beetje jammer want ik had net laatst wat oude weggegooid. Gelukkig kwam ik alles bij elkaar goed weg met de contanten die Mootje me had meegegeven. De baliemevrouw zei dat omdat ik er ruim voor 14.00 al was dat de kaart de volgende dag waarschijnlijk al klaar zou zijn, maar dat mocht ze niet garanderen. Anders zou het maandag worden.
Maar gelukkig kreeg ik vanmorgen in mijn Amsterdamse bed in plaats van in mijn Griekse bed bericht dat mijn ID klaar was en liep ik om 12.15 weer met mijn nieuwe kaart naar buiten.
Meteen Mo gebeld en haar een nieuwe vlucht laten boeken.
Dus morgen, vannacht weer op een vreselijke tijd naar ‘Schiprol’ en dan toch nog 11 dagen in de Griekse zon. Onze zwijgzame vriend Kostas komt me ophalen vanaf Heraklion en rond 13.00 morgen zit ik weer gezellig op een Grieks terras. Kost wat, die Kostas, maar dan heb je ook wat. Hij lult me in elk geval niet de oren van m’n kop. Ik ben al moe genoeg nu.
Om in voetbaltermen te spreken: mijn vakantie begon met 0-3 achter. Maar eindstand: ik ga winnen.