Afgelopen week zat ik in de tram.
Etenstijd. Nog geen Derde Wereld-honger. Maar ik had wel flinke trek.
Een grote bouwvakker, moe na gedane arbeid , stapte een halte na mij in.
Een halte daarna stapte een andere meneer in.
De meneer wilde niet betalen.
Hij liep te schreeuwen.
Hij viel mensen lastig.
Gewoon, een vervelende vent.
De tram werd stilgezet.
‘Zo kunnen we niet verder’, werd er omgeroepen.
De tram stopte bij de volgende halte. Daar kwamen we net aan.
De bouwvakker ergerde zich zichtbaar aan de situatie.
En toen was de bouwvakker het helemaal zat.
Die wilde gewoon naar huis. Op naar z’n vreten waar hij net voor had gewerkt.
Net als iedereen in de tram.
Hij stond op en gaf die gozer een beuk. Vol op z’n pofferd.
Gozer viel gelijk om als een zak meel.
De tramdeur ging open.
De zak meel werd door de bouwvakker vakkundig naar buiten geflikkerd.
Wel even kijken of ie niet gevaarlijk lag. Stukje nazorg.
De tramdeur ging dicht.
De bouwvakker ging rustig zitten en zei: ‘We kunnen weer doorrijden, mevrouw.’
Klingeling, de tram reed door naar de volgende halte.
Les voor de vervelende meneer: maak nooit een bouwvakker met honger boos.