Na de onverwachte en dure tegenslag op ‘Schiprol’ ben ik nu eindelijk op de plek waar ik al weken naar verlangde: Agia Galini. De nieuwe ID die ik met spoed had aangevraagd was er ook echt binnen een dag, dus Mo kon vanuit Griekenland gelijk een nieuwe vlucht voor me boeken en zo stond ik zaterdag alweer om 4.00 op Schiphol. Nog even wat contant geld geregeld via onze lieve buurvrouw, want ik heb momenteel dus ook geen pinpas of creditcard. En dan merk je ook hoe erg je afhankelijk bent van pasjes in deze gedigitaliseerde wereld. Op Schiphol kun je nog maar op weinig plekken met contant geld betalen, maar aangezien ik nog wel even tijd had, ik ben altijd royaal op tijd op vliegvelden, kon ik na wat zoeken wel wat toko’s vinden om tijdschriften en wat te drinken te halen en die ik contant kon afrekenen.
Lang leve de schaduweconomie. Wat mij betreft verdwijnt cash geld nooit.
In het vliegtuig zat ik naast twee jonge gozers van een jaar of 22. Klaar om Chersonissos onveilig te maken, wild te stappen en mierzoete shotjes uit navels van jonge dames te slurpen. Had ik in mijn jonge jaren ook leuk gevonden, tegenwoordig verkies ik de ouwe lullerige rust van Agia Galini. Zo heeft iedereen z’n eigen Kreta. Leuke ventjes. Maar in het vliegtuig kun je dus alleen maar met pin betalen tegenwoordig. Gelukkig waren de heren in ruil voor contant geld bereid om mijn eten en drinken voor me te pinnen.
Ik had alleen maar handbagage bij me dus ik hoefde geen eeuwigheid te wachten bij de bagageband en in de hal stond onze ouwe trouwe chauffeur Kostas al op me te wachten. Na een zwijgzame rit, Kostas praat niet, reden we na een uur Agia Galini binnen. Ver weg van zakkenrollers, junks, bedelaars, opgefokte mensen, dieven, opengereten vuilniszakken- en bakken en andere Amsterdamse ellende die ik nu even elf dagen niet hoef te zien. Mo stond me al op te wachten bij het hotel. Dit keer eens niet bij ons favoriete Neos Ikaros, maar bij de buren, Glaros, wat ook een sympathiek hotel is.
Even acclimatiseren met een glaasje wijn en een potje Yathzee en daarna eindelijk een heerlijke dorade eten bij Onar. Daar keek ik al weken naar uit. Hij smaakte me lekkerder dan ooit.
Eenmaal weer ‘thuis’ vielen mijn luiken om 20.30 (Nederlandse tijd 19.30) dicht. Ik lag op apegapen in Agia Galini. Doodmoe van alle toestanden. Ik had het helemaal gehad. En vanmorgen gezond weer op! Klaar voor een nieuwe dag heerlijk niks doen. Gelukkig is Mo daar ook uitermate goed in.