Dinsdag 19 augustus 2025. De wekker stond op standje vroeg. Mairona (Nona), de dochter van Mo, stond op knappen, zo hoorden we de dag van tevoren. De nieuwe Amsterdammer kondigde zich luid kloppend aan. De bedoeling was dat hij begin september geboren zou worden, maar meneer had haast en wilde vast eerder op de wereld zijn. Dus hij werd gehaald. Gelukkig zijn Mo en ik doorgaans vroege vogels. De wekker was eigenlijk niet eens nodig, maar toch, je weet maar nooit. Je zal je maar verslapen op zo’n dag.
Uiteindelijk was het dus niet eens nodig om heel erg vroeg op te staan. We werden gebeld. Als we rond 14.30 in het Boven IJ ziekenhuis in Amsterdam-Noord zouden zijn zou dat vroeg genoeg zijn. Prima. Konden we rustig ontbijten, in de dag komen en yathzee spelen om de zenuwen voor ons aanstaand ‘oma en opa-schap’ te verdrijven. We vonden het retespannend. Althans, ik misschien nog wel meer dan Mo. Maar ik ben dan ook echt een totale zenuwenlijer. Maar oma en opa worden! Wauw!
Al speel ik een beetje vals natuurlijk. Ik heb geen enkel aandeel in mijn opa-schap. Nooit kinderen gehad en ook nooit geambieerd, al heb ik het ook nooit uitgesloten. Het is er gewoon nooit van gekomen. Ik trof toevallig een fantastische vrouw die al een volwassen dochter heeft, dus daar hoefde ik niets meer aan te doen. En die inmiddels getrouwd is. Dus daar kunnen dan zomaar kinderen van komen! En hoewel ik het vaderschap heb overgeslagen: ik kan niet wachten tot ik met deze kleine man op stap kan en dat ik hem als ouwe opa de stad kan laten zien. En stiekem (nee, niet stiekem) hoop ik natuurlijk dat hij van voetbal gaat houden en dat ik hem op een dag mee naar het stadion mee mag nemen.
Terug naar de bevallingsdag. De Noord-Zuidlijn, waar we als Amsterdammers lang op hebben moeten wachten is geweldig. Vanaf CS zoefden we in een paar minuten naar Noord. Haltetje met de bus en hopsakee, daar waren we. Op naar verdieping 1, verloskamer 2.
Nona was moe. Moest overgeven. Ging niet helemaal lekker. Ik ging met Omar, haar man en de aanstaande vader, af en toe maar even naar buiten. Even peukie doen, even ouwehoeren, bij een muurtje vlakbij het ziekenhuis. Mo waakte intussen als een leeuwin over haar dochter.
Einde middag: de nieuwe Mokummer begon nu echt serieus op de deur te kloppen. Ik verliet de verloskamer. Dit verlossende moment moest zij samen met haar moeder en haar man beleven.
Naar buiten. Ik zwierf door dit doodsaaie stuk van Amsterdam-Noord. Op zoek naar iets te eten en te drinken. Niet te doen. Je zal er maar wonen. Verbannen naar de Banne, je gunt het niemand. Ik was al meer dan twintig jaar niet in deze buurt geweest. Toen was het ook al vreselijk. Sommige dingen veranderen nooit.
Doorzwerven. Ha, avondwinkel! Maar dan helaas eentje uit het genre van waar je echt niks kunt krijgen. Geen broodje, geen wijn, geen bier: niks. En de cola was lauw en zag eruit alsof het heel lang geleden was dat iemand hier ook maar iets had gekocht. Of er een supermarkt was, vroeg ik. Ja, die was er, maar ver weg, zo vertrouwde de verveeld uitziende kassamedewerker mij toe. Of ik met de auto was? Nee. Oké, ik weer terug naar mijn inmiddels vertrouwde muurtje vlakbij het ziekenhuis. Roken dan maar.
Weet je wat, bedacht ik me? Dan haal ik gewoon zo’n klef ziekenhuisbroodje. Ik naar binnen: restaurant net dicht. Mijn geluk.
Terug de buurt in. Er moet hier toch wel iets van een supermarkt zijn? Ja, die was er. Op nog geen vijf minuten lopen van die avondwinkel! Een heel winkelcentrum! Met supermarkt en al! Ik was gelukkig nog net op tijd.
Ik liep weer terug naar mijn muurtje. Broodje eten, wat drinken, sigaret roken. Nog maar een sigaret. Het begon af te koelen buiten en ik had alleen maar een korte broek en een hemdje aan. Ik had me niet helemaal goed voorbereid op hoelang zo’n bevalling kon duren. Maar het kind mocht nou toch wel een beetje komen van mij. Om iets over 20.30 werd ik gebeld: onze kleinzoon had het levenslicht gezien. In hetzelfde ziekenhuis als waar zijn vader geboren is. Dat is dan ook wel weer mooi.
Ik was best wel redelijk verkleumd. Maar eenmaal in de verloskamer werd ik volkomen warm toen ik hem zag: onze lieve Hamza.
Oma Monique en ik als bonus-opa. Dat is onze nieuwe status. En we omarmen het met liefde.
Rond 22.00 waren wij thuis. Honger als een gek. En maak Indo-opa’s met honger niet chagrijnig! Dat weet ik van mijn eigen opa. Heerlijk gegeten! En zwevend op die bekende roze wolk.
Hamza, welkom op de wereld. Maak er een feestje van!
Oma en opa gaan je kapotverwennen!